Lawaai


Ha, Heerlijk Schiphol. Ik klaag in de regel niet, want ik stap graag in zo’n zilveren vogel om mij naar verre oorden te laten brengen. Bovendien hebben wij jarenlang ons brood verdiend met bloemen die via Schiphol weer onze locatie wisten te bereiken. Dus dan moet je niet zeuren.

Maar mijn God, wat een verschrikking de afgelopen week. En dan mag ik nog niks zeggen, want ik woon wel pal onder die baan, maar ook in de ruimte. En ons huis is geïsoleerd. Maar zelfs ik werd gestoord van de ongelooflijke herrie. Leuke bijkomstigheid was dat manlief het uitgelezen weer vond om alle hagen en struiken te snoeien en daarna kon het gras wel gemaaid.

De afmetingen van onze tuin in aanmerking genomen zijn deze activiteiten geen uurtje werk. Eerder een meerdaagse klus. Als er even een minuut geen vliegtuig over kwam jankte de heggenschaar of de grasmaaier. En ook dat is een ongelooflijke klereherrie. Kwam er wel een vliegtuig over dan had ik ze allebei tegelijk. Om gek van te worden. Ik bereikte een staat van zijn waarin ik iedereen wilde bijten, inclusief de hond. En tegen manlief moest ik nog schreeuwen: ‘zet in vredesnaam oorbeschermers op, want dit is niet gezond’. Hij had er geen last van zei hij; lawaai stompt blijkbaar af. Om die meerdaagse klus toch binnen redelijke tijd te klaren had hij zoon en kleinzonen gecharterd. Die stonden vanwege voorspelde hitte op zondagochtend al om 7 uur in onze tuin. Tot de tanden gewapend.

En toen was de heggenschaar stuk. Ik heb niet eens gelachen. Vond het ook nog een soort van zielig: die geïrriteerde man die maar aan dat snoer stond te trekken en al dat gereedschap uit de schuur haalde, in de hoop dat het nog te repareren viel. ‘Gisteren deed hij het nog’, riep hij vertwijfeld. Ja, gisteren, ik weet er alles van. En dan ook nog al die jongens, die maar niks stonden te doen, zo frustrerend.

Ik heb het project gered. Door simpelweg de buurman te bellen. Die kwam spoorslags met zijn heggenschaar onze tuin in. Daarmee had ik wel een nieuw probleem gecreëerd, want toen kon hij niks meer doen. Ter compensatie ben ik in de namiddaghitte de buurman maar gaan helpen, terwijl al het manvolk bij ons voor Max Verstappen lag. Wij hebben die hete zondag maar afgesloten door met zijn twaalven te gaan borrelen en barbecueën in onze tuin. Project geslaagd, vliegtuigen stil. Of ik heb het niet meer gemerkt.

Het is misschien een schrale troost, maar ik heb een paar weken terug een interview gehouden met iemand die pal langs de N201 woont.

En echt, dat is nog erger. Dat houdt helemaal nooit meer op.