BDU


Hyperlokaal, dat is het motto van onze nieuwe opdrachtgever BDU.

De Barneveldse Drukkerij en Uitgeverij. We mogen kennis komen maken; semi lokaal, want in Hoofddorp of all places. Het is goed dat ik mijn navigatie aan heb gezet, anders had ik het nooit gevonden. Een zeshonderd nummer op de Kruisweg. Ik associeer de Kruisweg altijd met de oude winkelstraat, maar het blijkt ook heel andere mogelijkheden te hebben.

Het hoost zo verschrikkelijk van de lucht als ik aankom bij een gloednieuw kantoorpand, dat droog van het parkeerterrein naar de ingang een te verwaarlozen actie is. Maar ‘praise the lord’ er ligt een plu achterin. Nou moet je iemand van mijn motoriek niet loslaten met een onbekende plu (ook niet met een autostoeltje of fietskinderzitje trouwens, maar daarover een andere keer). Ik heb 5 minuten nodig voordat ik het ding open heb en als ik eenmaal bij de ingang ben krijg ik hem niet meer dicht en moet ik uiteindelijk met het scherm overdwars de glazen deuren door. Het past eigenlijk net niet. Maar goed, ik kom binnen. Bijkomend voordeel van een open plu is dat je hem niet zo gauw vergeet bij het weg gaan. De bijeenkomst is wat mij betreft een succes. We worden als freelancers helemaal bijgepraat. BDU heeft zin in ons en wij in BDU.

Helemaal geïnspireerd ga ik huiswaarts. Onderweg krijg ik al een telefoontje van manlief: ‘de stroom is uitgevallen, dat je het maar alvast weet. Oorzaak de enorme hoosbui.’ De keuken blijkt het probleemgebied, maar waar het precies zit is niet te vinden. We bellen de elektroloog (van mijnheer Hoekwater mag ik beslist geen elektricien meer zeggen). Die komt spoorslags, doet allemaal technische dingen, met nul als resultaat. ‘Ik weet het niet’ zegt hij, ‘het heeft met de verlichting te maken en als het de spots zijn, moet het plafond eruit.’

De camper staat half gepakt klaar, we gaan morgenochtend met vakantie, dus we besluiten dat het plafond maar even blijft waar het is. ‘Bel over drie weken maar’ zegt de elektroloog, ‘misschien gaat het wel vanzelf over’. Van dat soort taal houd ik. Ondertussen staan wasmachine en droogtrommel midden in de bijkeuken, ligt de onderdorpel van de keuken eruit, de lampen niet boven maar op de bar en houden we de koelkast in bedrijf door een haspel met snoer dwars door de kamer. Manlief meldt dat de kledingkast in de camper naar beneden is gestort en alle kleren over de vloer liggen. En dan komt dochter binnen met man en zonen om even afscheid te nemen voordat we vertrekken. ‘Ik heb nog een flesje rosé in de koelkast’ zeg ik, ‘laten we daar eerst maar eens moed mee in drinken.’

De volgende ochtend sta ik onder een koude douche. ‘De verwarming’ roept manlief, ‘die heeft er ook mee te maken.’ Hij reset het apparaat en verdraaid, alles doet het weer. We vertrekken drie uur later dan gepland.

Een BDU’tje: Bijzonder Drukke Uittocht.