Onveilig

De terroristische aanslagen van de afgelopen tijd, met recentelijk die verschrikkelijk aanslag in Manchester, boezemen ons allemaal afschuw en angst in. Hoe beschermen we ons tegen deze waanzin? Waar zijn we nog veilig?

Toch las ik laatst in een artikel dat het in de jaren zeventig van de vorige eeuw onveiliger was dan nu. Was dat echt zo? Dat zette mij wel aan het denken. We hadden Die Rote Armee Fraktion, met Andreas Baader en Ulrike Meinhof die bomaanslagen pleegden en tientallen mensen , vaak rijke zakenlieden, vermoordden. In diezelfde zeventiger jaren waren er de kapingen van de treinen bij Wijster en de Punt en de gijzeling van de school in Bovensmilde. We waren zelf jong volwassenen en zaten aan de buis gekluisterd, want die gijzeling duurde weken. Heel Nederland was in shock toen vier passagiers werden doodgeschoten en we de beelden zagen van de lijken die uit de trein werden gegooid en langs het spoor bleven liggen. Toen militairen na weken uiteindelijk een einde maakte aan de gijzeling en de kapers doodschoten dacht ik: goed zo.

Nu is er de discussie dat dat onterecht zou zijn, maar toen waren we trots op onze regering die zo daadkrachtig had opgetreden.

In de jaren tachtig kwam er de RaRa groep die tegen het regime in Zuid Afrika protesteerde en Makro vestigingen in brand stak. Vrienden van ons verkochten Outspan sinaasappels en kregen een baksteen op de toonbank met de mededeling: volgende keer gaat hij door het raam als je niet stopt met de verkoop. Bij ons op de mat lag een brief met met de tekst: we steken je huis in de fik. We importeerden bloemen, vandaar. Ja en dan is het ineens dichtbij. Wij kochten een brandblusser en zette die onder de kapstok. Wekenlang gingen we de deur niet uit, durfden onze kinderen die toen pubers waren niet alleen thuis te laten. Het is toen doodgebloed, we hebben nergens last van gehad. Maar dat geldt niet voor de mensen die die kapingen en gijzelingen hebben meegemaakt. Uit de documentaire die ik laatst zag, blijkt dat het hun leven verwoest heeft. Tot op de dag van vandaag.

Die huidige discussie over het onterecht doodschieten van de treinkapers, vind ik onzinnig. Hoe erg het ook is voor de nabestaanden, die ook geliefde familieleden zijn kwijtgeraakt. Maar je moet geen aanslagen plegen of mensen vermoorden. En doe je dat wel, dan komen de gevolgen daarvan over je eigen hoofd. Dat hoeft niemand zielig of onterecht te vinden. We leven nu in een gevaarlijke wereld, maar dat deden we toen ook. Wat nu anders is, is de willekeur. Wie zoeken ze? Wie willen ze treffen? Toen was het gericht tegen specifieke doelgroepen, maar kozen ze ook mensen uit die er niets mee te maken hadden.

Wat mij betreft mogen ze achter die hele discussie over De Punt een punt zetten.