Hittegolf

‘Driehonderdnegenveertig kilometer file’ leest Man het nieuws van nu.nl voor, ‘zo lang is het land niet eens’. Hij wil graag op de hoogte blijven van wat er op het thuisfront gebeurt en houdt elke dag berichtgeving bij. ‘Is het bij jullie ook zo warm?’ appt een vriendin uit Limburg en stuurt een foto mee van de thermometer die buiten 37 graden aanwijst en binnen 26. ‘Dit is niet leuk meer’ meldt ze. Het is druk en heet in Nederland.

Wij hebben nergens last van. In Zweden is het zonnig en zo’n 24 graden. Van tijd tot tijd is er een flinke bui, gelukkig vaak ’s nachts, en daarna is alles weer even fris en fruitig. Elke ochtend om 8 uur lijnen we de drie honden aan (we nemen die van onze dochter ook mee), klimmen de heuvel achter het huis op en wandelen samen een uur door het bos. Heerlijk begin van de dag. De ochtendploeg is dan al volop aan de gang met het klaarzetten van het ontbijt voor de gasten. Om 9 uur ontbijten we uitgebreid met zijn allen en daarna gaan we aan de slag. De jongelui vertrekken naar boven om de hotelkamers schoon te maken, ik ruim het ontbijt af, snijd fruit en groente en maak de plateau’s met kaas en vlees voor de volgende dag Man doet de afwas.

Als keuken, eetzaal en hotelkamers weer spic en span zijn is het tijd voor koffie. Daarna worden de taken verdeeld. Er moeten boodschappen gedaan worden en maaltijden voorbereid voor de volgende dag. Man vertrekt naar buiten voor klussen rondom het huis en ik zit ’s middags samen met dochter op de veranda te werken aan ons boek. Die bundel met columns van de eerste jaren, die langzaamaan vorm krijgt en steeds leuker wordt. Zij verfijnt de illustraties, die ik zo al prachtig vindt, maar volgens haar nog geperfectioneerd moeten worden: ‘de lijnen kloppen niet mam’. Ja, je bent vormgever of je bent het niet.

’s Avonds kook ik samen met Charles een maaltijd voor de hele familie. ‘Niet te veel tralala’ zegt hij als ik vraag welke kruiden hij door de rijst wil. Maar als de varens verplant zijn, de boten schoongespoten weer in het water liggen, de tuin geschoffeld, het konijn geknuffeld en alle was gedaan, is het tijd voor wisseling van de wacht. Franse Lise arriveert en Charles vertrekt weer naar België. Hij moet toelatingsexamen doen voor de kunstacademie. ‘Hebben ze wel eens ‘Wel Truus te’ tegen je gezegd?’ vraagt hij ’s avonds bij het afscheid nemen. Leuke jongen.

Een dag later pakken wij ook in en vertrekken voor nog een weekje Noorwegen. Het blijft een actieve vakantie.