OVÉE

July 20, 2017

 

Mooie kreet, OV9292 het rijmt ook heel lekker: Ovee negentwee negentwee. Ik heb ze maar even gebeld, want op hun website kwam ik er niet uit. Ik zocht een bus naar Utrecht. Vroeger kon dat gewoon. Er was een lijn die 140 heette en dan stapte je ergens in Aalsmeer op en kwam je na verloop van tijd in Utrecht uit. Heel handig. Maar dat is niet meer. Helaas. Na een kwartier met mevrouw OV9292 aan de lijn te hebben gehangen waren we het samen eens: die bus naar Utrecht, dat ging hem niet worden.

 

Wij hebben een maand lang een dochter van buitenlandse vrienden te logeren. Ze gaat stage lopen op de universiteit in Utrecht. En het traject: ons adres – faculteit diergeneeskunde, bleek sowieso niet eenvoudig. Zeker niet als je om half acht aanwezig moet zijn. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik een nitwit ben als het om openbaar vervoer gaat, want ik stap in de auto of op de fiets en zelden in de bus. Dus was het een heel gezoek om een goede verbinding te vinden, die ook nog een beetje opschoot, want ’s morgens vroeg een half uur wachten was niet echt de bedoeling. Bus, bus, trein, trein, bus; daar kwam het zo ongeveer op neer. Vier keer overstappen. Er was wel een auto beschikbaar en onze logé heeft een rijbewijs, maar ze is opgegroeid in Namibië waar 1,5 miljoen mensen wonen in een land dat ongeveer zeventien keer groter is dan Nederland. En dan rijden ze ook nog links. Haar loslaten op de snelwegen rond Utrecht leek niet echt een goed idee.

 

Dus toch maar bus, bus, trein, trein, bus. En dan vielen de kosten ook niet mee. Zeker niet voor Afrikaanse begrippen. Omgerekend in haar valuta liep het in de duizenden. Een maandabonnement, adviseerde mevrouw OV9292, dat scheelde aanzienlijk. Het betekende een persoonlijke kaart aanvragen bij het ene loket, het traject opgeven aan het andere loket, saldo opladen voor de bus bij een oplaadpunt en het abonnement weer betalen via internet, maar dat kon dan weer niet met een buitenlandse creditkaart. Wat ik bizar vind, want ik kan van Noorwegen tot Zuid Afrika betalen met mijn creditcard, al koop ik maar een brood. ‘Ik heb geloof ik sneller geleerd om hier rechts te rijden dan een treinkaartje te kopen’ verzuchtte mijn logé. ‘Houd moed’, zei ik. ‘We komen eruit’. En dat was ook zo. We hebben een bus geschrapt, en op de terugweg een trein. Ik sta om 6 uur op en lever haar af bij het busstation. Ze vergat alleen de eerste dag het abonnement te activeren, dat moest ook nog. Ingewikkeld hoor OV, zeker voor een leek. Maar het loopt nu als een trein, letterlijk.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload