Nog even weg

July 23, 2017

Ik heb een opvouwbaar weekend achter de rug. We kunnen maar geen afscheid nemen van het gevoel dat vakantie heet en de daarbij bijbehorende behoefte om er dan maar weer op uit te trekken. Voor de meeste mensen moet die vakantie trouwens nog beginnen, dus het is een gerechtvaardigde emotie. Weekendje kamperen dus maar weer, hoe vervelend. Er zijn mensen die zich daar niks bij voor kunnen stellen, die komen altijd aan met die wc rol onder je arm als metafoor voor kamperen en toppunt van armoedigheid.

Allemaal flauwekul, ik heb nog nooit met een wc rol onder mijn arm over een campingterrein gelopen en dat wil wat zeggen, want ik kampeer al vijftig jaar. Wel zijn we experts geworden in handige attributen. Zo ongeveer alles is opvouwbaar; de tafel, de stoelen de barbecue, de krukjes, de afwasbak, de vergiet en de waterkan. We kunnen het allemaal inklappen of oprollen. Het laatste handige item dat we gescoord hebben is een opvouwbaar kampvuur en dat moet nodig uitgeprobeerd worden. Dus op naar Swalmen. Daar bevindt zich zo ongeveer het best bewaarde geheim van Noord Limburg. Wat die plek zo bijzonder maakt? Er is gewoon niks en daar houden wij van. Geen speeltuin, geen zwembad, geen animatieteam, geen winkel, geen terras, geen bingo avonden of andere ongein. Wel fantastisch sanitair, schoon, ruim en verwarmd. Het terrein bestaat uit prachtige, door hoge bomen omzoomde, veldjes, aan de rand van een enorm natuurgebied, waar je uren kunt wandelen. Mét hond, want die mag gewoon mee.

 

 

De boer fietst in zijn overall langs om een praatje te maken met zijn gasten als hij onderweg is naar zijn koeien die aan de overkant van de weg staan. De laag zand die tussen het pad en de stallen ligt, fungeert als zandbak, kinderen spelen er met emmertjes en schepjes. Op zulke campings tref je gelijkgestemde zielen. Mensen die van rust, ruimte en de natuur houden. En van een fikkie stoken, want dat mag ook. Als het gras maar groen blijft. En dat lukt ons prima, met ons nieuwe primus kampvuur. Tot middernacht zitten we bij een brandend kampvuur in een roestvrij stalen bak, glaasje wijn erbij, uitzicht op de donkere bosrand en een heldere sterrenhemel.

 

Dit is wat ik bedoel met kamperen. De volgende ochtend klappen we ons kampvuur zo weer in. Wel eerst even af laten koelen. Maar daar is de nacht voor.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload