Evenement


Het werd een evenement, 14 september. Bruiloft was in dit geval een te simpel woord. Bij een evenement moet je rekening houden met een rampenscenario. En dat kwam van pas, want alles wat mis kon gaan, ging ook mis. Mag vrijdag de dertiende als rampendag te boek staan, woensdag de dertiende kan er ook wat van. Windkracht tien, de grote legertent was niet op te zetten, de haringen waaiden zo de grond weer uit. De tent die wel kon, kwam niet om 3 uur zoals beloofd maar om 6 uur. Toen waren alle houten statafels, marktkramen, strobalen, spelletjes, versieringen, vlaggen en fakkels, tientallen potten vol waxinelichtjes en alle bloemen over modderige paden en smalle houten bruggetjes gesleept en stonden al uren te wachten om geïnstalleerd te worden. De bloemen en versieringen bleven in de opslagruimte, kansloos om ze aan bruggen en poorten te hangen.

Nog diezelfde avond kletsten man en dochter tot middernacht een bruidsboeket in elkaar. ‘Heerlijk’ zei manlief naderhand, ‘dat kunnen we nog steeds samen’. Op de dag zelf vertrokken dochters, schoonzonen en kleinkinderen in alle vroegte weer richting bruiloftsterrein om af te maken wat de vorige dag niet gelukt was. De feestkleding over de arm. De catering moest alle spullen over diezelfde bruggetjes slepen, net als de band. En nog steeds drensde de regen maar door. De wind gierde onder het trouwprieel door en blies het kletsnat. Daar kon de ceremonie niet plaats vinden en er werd inderhaast een alternatief gezocht.

Thuis in Aalsmeer stonden wij gepikt en gesteven klaar, at de bruidegom in zijn koningsblauwe kostuum nog even een broodje en was zijn vader op zoek naar de sleutel van de schuur om het bruidsboeket te bevrijden. Tegen mij: ‘Weet jij waar mijn spijkerbroek is? die sleutel zit in mijn zak.’

Ik kon het hem zo aanwijzen: ‘daar achter het raampje van de wasmachine’. Die spijkerbroek draaide vrolijk rond in het schone sop.

Tegen de tijd dat ik wasmachine had gestopt en leeggepompt vond hij de reservesleutel.

Mijn zoon was zenuwachtig en ik van de weeromstuit ook. Ik zag al twee dagen zijn gespannen gezicht. Na al die plannen, voorbereidingen en het zorgvuldig samengestelde draaiboek, had ik hem zo graag een zonovergoten dag gegund. Dat werd het niet.

Maar toen dat prachtige stel over de muren van ruïne aan kwam lopen onder de klanken van ‘Follow the sun’ kreeg ik een brok in mijn keel. En ik niet alleen.

Natuurlijk werd het een geweldig feest, dankzij vrienden, zussen en zwagers, neefjes en nichtje die allemaal gebuffeld hebben om het te laten lukken. Met een originele trouwambtenaar, heerlijk eten, een fantastische band en allemaal dansende mensen in het stro onder de tent, aan de voet van een door fakkels verlichte ruïne.

Het is allemaal gelukt, maar bij man en mij is de stress nog niet uit ons lijf. We zij nog niet door onze hèhè’s heen. Het was een bruiloft die we ons nog lang zullen heugen.