Timing

November 19, 2017

Zondagavond, we zitten gezellig bij onze dochter aan tafel. Lekker stoofpotje, glaasje wijn, we sluiten af met koffie en een appeltaartje en nemen ondertussen de week door. Oudste en jongste kleinzoon kruipen op de bank om voetbal te kijken, de middelste racet op zijn scooter rond als pizza koerier. ‘Ik wil wel op tijd naar huis’,  zeg ik zo in het algemeen. ‘Maestro begint om half tien en dat wil ik graag zien’. Jongste kleinzoon, een puber van 14 schuift weer bij aan de keukentafel met de mededeling: ‘Ik heb slecht nieuws. Maestro is al om half negen begonnen’. De blikken van Man en Dochter spreken boekdelen: daar heb je haar weer met d’r timing. ‘Geeft niet’, zeg ik ‘er is ook nog uitzending gemist. Hoe gaat het trouwens op school?’ om maar even van onderwerp te veranderen.

‘Ik moet voor Nederlands een werkstuk maken van een zielige film’, vertelt hij. ‘Ik dacht aan Harry Potter.’

 ‘Harry Potter is niet zielig’, zegt zijn moeder. ‘Nee?’ vraagt hij verbaasd. ‘Bambi’ schiet door mijn gedachte, maar die laat ik gelijk weer varen, dat is wel erg oude doos en zeker geen puber film.

 ‘The Lion King?’ oppert kleinzoon. ‘Dat is een baby film’, zegt zijn moeder. Ben ik even blij dat ik Bambi binnen gehouden heb.

‘Het beste is een film waar ook een boek van is’, peinst hij.

‘Komt een vrouw bij de dokter’, denk ik mee. ‘Goed boek, goeie film, absoluut heel zielig, want borstkanker en doodgaan, maar niet echt jouw leeftijd ben ik bang.’

‘Wanneer moet het eigenlijk af?’ vraagt zijn moeder argwanend. 

‘Oh, op een dinsdag’, zegt hij achteloos.

‘Toch niet de 21e hè?’ vraagt ze ongerust. Dochter heeft namelijk plannen om volgend weekend met zus en vriendin een weekendje naar Athene te gaan. Morgen begint de werkweek en vrijdag stapt ze op het vliegtuig. Daar past geen puber werkstuk meer tussen.

‘Nee, niet de 21e’  stelt hij haar gerust, ‘gewoon nu dinsdag’.

‘Dat kan niet’, tiert mijn dochter. ‘je snapt toch wel dat je niet op zondag kunt bedenken dat je dinsdag een werkstuk af moet hebben.’

Hij haalt zijn schouders op, ziet totaal het probleem niet. Het is morgen pas maandag.

Schaterend heb ik aan tafel gezeten. Hoezo timing?

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload