Dancing Queen

Motorisch ben ik een minkukel, altijd al geweest. Een spel op school? die bal kwam op mijn neus en zelden in mijn handen. Fietsen door een nauw poortje? Ik ben diegene die met zijn knokkels langs de muur schaaft.

Maar hoe ouder je wordt hoe meer je moet zorgen dat die conditie een beetje op peil blijft. Ik heb in een kronkel bij pilatus gelegen. Niet mijn ding. Zwemmen wel, aqua joggen elke week gaat fantastisch. Maar er kan nog wel wat meer bij.

En dan komt er een appje uit Kudelstaart: ‘We organiseren een line dance clubje voor 50 plussers. Doe je mee?’ Het lijkt me wel wat, ik ben gek op dansen. Thuis durf ik het niet te vertellen want het zou reden zijn voor een hoop geschater. Het valt in ons gezin onder de categorie: De Toppers, Turks vakantieparadijs of een caravan kopen: dingen die je niet doet of waar je niet heengaat. Maar ik meld me lekker aan. Manlief roept op voorhand al: ‘Ik kom niet kijken’ alsof ik hem dat gevraagd heb.

En het ís leuk. Als een tienerfeestje uit de zestiger jaren. Elke week komen we in het wijkgebouwtje bij elkaar, stoelen en tafels gaan aan de kant en dansen maar.

Eerst droog oefenen, zonder muziek. Ik positioneer me veiligheidshalve in de achterste regionen. Rechts, links, rechts, links, shuffle, links bij links, rechts bij rechts. Binnen een paar minuten ben ik het spoor volkomen bijster. Het is gewoon hartstikke moeilijk.

‘Ik beland toch niet in de categorie 80 plus?’ vroeg ik bij aanmelden.

Voor die vraag schaam ik mij nu. Want de oudste is inderdaad 80. Maar…grijze krullenbol, slank, strak gesneden spijkerbroek met wijde pijpen, kekke laarsjes eronder. Ze haakt haar duimen in haar broekzak en zwiert het zaaltje door: links recht, shuffle voor, stap, tik, shuffle achter. Geen stap gaat verkeerd. Volkomen op de maat van de muziek.

En ik? Ik stommel en stuntel. Stap, schop: plantenbak, links, rechts: tegen het aanrecht. Stap, tik, shuffel: in de gordijnen. Ik oefen dapper mee op muziek van Dolly Parton. Het enige wat ik met haar gemeen heb is die enorme voorgevel, maar van het ritme snap ik niks. Kennen jullie dat Engelse filmpje van de Fox? De man die bij alles net een stap te laat is? Nou, zoiets. Maar ik houd vol want het is hartstikke goed voor mijn coördinatie en motoriek. Thuis zet ik Youtube aan en oefen vrolijk verder: stap, schop, shuffle. Laat die gekke kinderen van me maar lachen. Mama danst.