Afzien

January 11, 2018

 

Klaar met avonturen, had ik mijzelf beloofd. Een gezellig jurkje, gelakte nagels en witte wijn op het terras. Dat was zo ongeveer mijn idee. In januari niet helemaal realistisch, dat realiseerde ik mijzelf ook wel. Maar toch, het kwam aardig in de buurt. Eerste Kerstdag zaten we buiten te ontbijten. Tweede kerstdag reden we met vrienden van onze kinderen met zijn allen naar Lentegi, een klein dorpje boven in de bergen aan de rand van de Sierra Nevada en barbecueden zomaar op straat. Met een trui en een sjaal prima te doen. Voor een paar euro kreeg je een zak vlees en een zak brood, zocht je een plekje bij de dampende laag kolen, die de dorpsbewoners op een laag zand hadden aangelegd. En was het verder een kwestie van zelf aan de slag gaan.

 

 

 

Karbonaadjes en worstjes op het rooster, biertje of glaasje wijn aan de bar halen. De Spanjaarden zelf zaten binnen aan gedekte tafels, wij buiten op het stoepje. Helemaal mijn idee van een geslaagd kerstdiner. Gewend als wij zijn aan kamperen in Scandinavië, betekenen de campings aan de Costa del Sol wel een lichte cultuurshock. Wat een houtje-touwtje gebeuren. Overal afdakjes, aanbouwtjes, plastic overkappingen, glitterlichtjes en toeters en bellen. En allemaal vlak langs de snelweg. Ik had het gevoel dat ik in een township was beland.

De griepmalaise hebben we aangepakt door een plaats op een super-de-luxe camping te boeken, pal aan het strand. Drie dagen niksen en uitzieken. De enige activiteit was het uitlaten van de honden. Drie keer per dag een strandwandelingetje. En verder zitten, slapen, eten en weer zitten, slapen, slokje hoestdrank, paracetamolletje. Kortom; helemaal niet onze stijl van vakantie houden. Maar het hielp. Gelukkig, want in gedachte had ik de thuisreis al ondernomen. Manlief is weer op de been en wij trekken het land weer door. Als een stelletje zigeuners. De ene keer slaap ik aan het strand, de andere keer ergens in het bos, of op een parkeerterrein aan de rand van een stad. Het heeft wel iets hoor, op zondagochtend je eitje koken terwijl de gemeentewagentjes de straat om je heen schoonvegen. Die gelakte nagels en dat jurkje gaan het voorlopig niet worden. Van de week hadden we ijs op de ramen en hingen de theedoeken bevroren aan het hek. We staan nu ergens midden in de bergen en vannacht voorspellen ze min twee. Het blijft nog even afzien.  

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload