Broer en Zus

February 13, 2018

 

Twee tieners in het gezelschap geeft onze reis een andere dimensie. Bijzonder om een paar weken met je kleinkinderen op te trekken. Broer en zus zijn respectievelijk achttien en negentien en absoluut aan elkaar gewaagd. Ze kiften gemoedelijk de hele dag door. ‘Het is net een getrouwd stel’ zegt mijn dochter, ‘ze kunnen niet met en niet zonder elkaar’. Hij is sterk en gespierd, zij verbaal heel vaardig en zo houden ze elkaar in evenwicht.

 

Kleinzoon is, net als elke tiener, gek op zijn telefoon en dat is heel handig, hij navigeert ons als een volleerd gids door steden als Albufeira, Cordoba  en Sevilla, zoekt op tripadvisor de gezelligste barretjes en de restaurants met de beste aanbevelingen. Kleindochter, mode en designbewust, kiest zonder omwegen voor mij de perfecte leren tas uit in een kraam langs de weg, die vol hangt met allerlei soorten en maten. ‘Deze oma, dit is een mooie.’

Ik ben allang blij, want inmiddels gek geworden van de agressieve verkoper die iedere tas, die ik ook maar een blik waardig keur al heeft ingepakt. In Albufeira drinken we ’s avonds cocktails buiten op het plein, onder terrasverwarmers. Als we vertrekken maak ik een paar pasjes op maat van de muziek die uit de luidsprekers komt. De kelner haakt gelijk in en swingt met me over het terras. Tot hilariteit van mijn kleindochter, die al met haar ouders verderop loopt. ‘Kijk nou mam’, oma danst zomaar met de ober op straat’. 

Heerlijke dagen. Half januari nemen we afscheid. Broer en zus vliegen alvast terug naar Zweden, de scholen beginnen weer. ‘Willen jullie de laatste avond liever alleen met jullie vader en moeder zijn?’ vraag ik ‘Alsjeblieft niet’ zeggen ze allebei. Voor ons een compliment en mijn dochter kan er gelukkig om lachen. Wij gaan nog een paar weken met zijn vieren verder. Terwijl wij de zon nog even opzoeken komen uit Nederland meldingen van code rood, afgewaaide dakpannen en omgewaaide bomen. Uit Zweden berichten van ijzige kou en een halve meter sneeuw. ‘Ik haat sneeuw’ appt mijn kleindochter. ‘We komen niet eens het pad naar het huis op.’ Hun vader regelt op afstand een sneeuwschuiver en geeft advies hoe zonder autoschade de oprit op te komen. Achttien en negentien is best jong, maar de verhuizing naar Zweden, het leren van een andere taal en de noodzaak zich aan te passen in een nieuw vaderland heeft ze sterk en zelfstandig gemaakt. Het zijn verstandige kinderen. Om trots op te zijn. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload