Top TV

Zes weken geen televisie gezien en ik heb niks gemist. Ja, de oudejaarsconference van Youp en de laatste afleveringen van Hendrik Groen, maar verder niks bijzonders. Het beviel eigenlijk best. We deden een spelletje en ik kroop iedere avond met mijn e-reader in bed en heb denk ik wel zo’n tien boeken uitgelezen in de afgelopen weken. Ik was eigenlijk van plan om dat vol te blijven houden, als we weer thuis waren. Niks de hele avond tv aan, maar lekker lezen of een puzzeltje maken. De realiteit is dat ik de hele dag aan de buis zit gekluisterd, want wat zijn die Olympische Winterspelen geweldig en wat is dat schaatsen spannend. En vooral bij de dames. Ireen Wüst, die goud op de 3 km miste en waarvan ik dacht: mooi zo, een ander is ook wel eens aan de beurt, anders wordt ze zo’n gedoodverfde winnaar.

Maar dan die 1500 meter, wat een spanning en sensatie. Wüst, die met rood wit blauw gelakte nagels, fingers crossed, ineengedoken langs de baan zit. Niet durft te kijken naar Heather en dat Japanse Johan de Wit meisje, die haar grootste bedreiging vormen. Ze zit, ogen dicht, alleen maar schietgebedjes te doen. Wat zou ze vragen? ‘God, kunt U alstublieft een heel klein scheurtje in het ijs regelen? En dat de een daar dan in blijft steken en de ander daar van schrikt? Ze hoeven niet eens onderuit, als het maar vertragend werkt.’ Of ‘misschien kunnen ze allebei kramp in hun linker kuit krijgen? Niet heel erg, gewoon een beetje.’ Echt, iedere triviale gedachte kan ik mij voorstellen. En dan komt de uitslag. Wat een overwinning. Alles escaleert. Top TV.

Wat doet Wim-Lex het trouwens goed hè? Als een ware Vader des Vaderlands staat hij in zijn oranje jas halverwege de trap klaar om de schaatsmeiden te omhelzen. Die storten zich zonder mankeren zo in zijn armen. Je zal zo’n Koning hebben.

Naar ‘snowboarden freestyle’ of hoe het dan ook mag heten kijk ik met het nodige afgrijzen. Volkomen krankzinnig. En datzelfde geldt voor skischans springen inclusief salto, verplicht met gekruiste ski’s. Wie dat bedacht heeft.

Man vindt het ineens een groot gemis en duidelijk een gebrek aan mijn kant, dat ik geen kampioen kunstschaatsen ben geworden. Ik beteken hoegenaamd niets op dat gebied. Zo’n teleurstelling. Ik beaam het onmiddellijk en ga lekker weer met bord op schoot voor de TV.

We gaan nog een paar leuke weken tegemoet.