Stijlicoon

February 24, 2018

Papa Ikea is dood. Ik hoorde het laatst en stond er toch even bij stil. Ik mag papa zeggen, want ik behoor tot de family. Ik heb namelijk zo’n rood kaartje en daarmee krijg ik een kopje koffie als ik op visite kom. Nou lust ik geen koffie, maar dat doet er in dit geval even niet toe.

Ik was onlangs bij een presentatie: 'Elimineer de burger'  van communicatie strateeg Ferenc van Damme. Hij toonde ons verschillende bevolkingsgroepen. Een daarvan is de moderne burgerij:

Mensen die zich richten op het gezin, los daarvan alleen maar de boze buitenwereld zien en daaraan ontsnappen in Ikea.

 

Ik moest tot mijn schrik bekennen dat ik daar bij hoor. Een keer in de zoveel tijd zeg ik tegen Manlief: kom op we gaan er even shoppen en eten dan gelijk een hap. Ik koop er altijd mijn servetten, handdoeken en badmatten en kan uren rondstruinen over de keukenafdeling, want ze hebben er fantastische spullen. Manlief gaat tegenwoordig graag mee. Vroeger haatte hij Ikea –zoals de meeste mannen- en weigerde hij een bezoek ook maar te overwegen. Maar sinds ik tegen hem heb gezegd: je moet ophouden met je gezeik, want de Billy past in onze portemonnee en Interlübke niet en hij die kast probleemloos en zonder een schroef of bout over te houden of te kort te komen in elkaar heeft gezet, is hij om. We hebben er zelfs een stoel voor hem gekocht. Het ding is afgrijselijk lelijk, maar zit afschuwelijk lekker en daarom gedoog ik hem. De stoel dan. In de familiemond heet het zelfs: ‘opa’s stoel’, waar ik principieel op tegen ben. Ik houd niet van vaste plekken in huis voor bepaalde personen. Ja, voor de hond, maar daar is het dan ook klaar mee.

 

De keren dat ik op servetten of pannenjacht ga, beginnen we eerst in het restaurant met ieder een miniflesje wijn met daarbij wat hapklare brokken van het menu en gaan vervolgens zitten genieten van wat we langs zien komen. Tot elkaar veroordeelde stellen, hij zit lekker te eten, zij kijkt alleen maar op haar telefoon en keurt zowel hem als het eten geen blik waardig. Jankende kinderen, met chagrijnige ouders, waarvan ik denk: ‘heerlijk, die horen niet bij mij’. Maar ook leuke kinderen die juichend een ijsje gaan halen.  

 

Het is er een multiculturele samenleving waar allerlei nationaliteiten massaal aan de patat met Zweedse ballen gaan. Over integreren gesproken. En allemaal hebben ze ook nog iets leuks gekocht. Je ziet er meer gebeuren dan op een Amsterdams terras in de zomer.

Met de dood van papa Ikea zijn we een stijlicoon verloren, maar ik ga er van uit dat zijn gedachtengoed wordt voortgezet.

 

 

 

  

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload