Komt Goed

April 12, 2018

‘Allemaal asielzoekers in je huis?’ grijnst de groenteman als ik een kist perssinaasappels koop in plaats van de gebruikelijk dertig stuks. Zo ongeveer wel. Mijn leven is de laatste week ‘chaos all over the place’ . Prettige chaos, dat wel, maar niettemin chaos. Jongste dochter wil haar badkamer verbouwen. Nou heeft man van oudste dochter daar verstand van dus ondernemen zij samen de reis vanuit Zweden naar Aalsmeer inclusief hond en auto vol gereedschap. De eerste asielzoekers. Jongste dochter heeft met een ontmantelde badkamer niet zozeer behoefte aan een bed, maar wel aan bad en brood. Oudste kleinzoon kan zijn kamer niet in want daar staan alle tegels voor ‘de badkamer to be’ geparkeerd en is het een stoffige bende. ‘Kan ik bij jullie slapen?’ Eigenlijk is er geen plaats meer in de herberg, maar in een slaapzak op de bank kan wel. Ligt prima volgens hem. Hij bivakkeert er inmiddels een week. Elke avond schuift de hele meute stoffig en moe van het hakken en zagen bij mij aan tafel. Eten nemen ze mee. Dat komt reuze uit want ondertussen zijn er verkiezingsdebatten, kettinggesprekken, interviews en verkiezingsuitslagen. De keer dat ik een maaltijd maak komen ze niet opdagen. ‘We blijven bij vrienden eten’.

Ik praat ze nog even een schuldgevoel aan: ‘lekker is dat, zit ik hier met een mega pan soep en tig hamburgers’ en ga vervolgens languit op de bank liggen. Heerlijk, laat ze maar wegblijven, lekker rustig. Schoondochter heeft deze week uitgekozen om de tweede telg op de wereld te zetten. Als de baby zich aandient komt er een telefoontje: Of kleindochter bij ons mag logeren? Natuurlijk, graag, gezellig. Ze past prima in haar kampeerbedje aan ons voeteneind. Overdag gaan we lekker even naar de kinderboerderij. Die dag hoeft schoonzoon niet te ‘badkameren’ en zet hij bij ons de nieuwe terrasoverkapping neer. Je moet aan het werk blijven nietwaar? Op het moment dat dochter en ik met drie honden en een peuter door het Hornmeerpark wandelen, begeeft thuis de steiger het en landt schoonzoon ‘head first’ met de hele stellage in de vijver. ‘Had even gewacht tot wij terug waren’ roepen we ‘we hadden je best wel geholpen’. Daar heeft hij  nu niks meer aan. Die nacht wordt de nieuwe kleinzoon geboren en rijd ik met man en meiden ’s morgens in alle vroegte richting Bloemendaal om de nieuwe wereldburger te bewonderen. Kleindochter voelt zich niet zo lekker en spuugt onderweg de hele auto onder. Ik blijf mijzelf één ding voorhouden: het komt allemaal weer goed. 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload