Zieke Hond

July 1, 2018

Twee weken geleden ging het opeens zomaar ging mis met onze hond. Van de ene dag op de andere. Op woensdagmiddag sprong ze nog als een halve gare door het park, de volgende avond wilde ze niet eten en een paar uur later was ze zo ziek als een hond. Letterlijk in dit geval.

Ze had typisch het gedrag van iemand die misselijk is: liggen op de ene  zij, dan weer op de andere, gaan staan, gaan zitten, even rondlopen, weer ergens anders gaan liggen. Ze kon duidelijk haar ei niet kwijt. Ik keek het een tijdje aan, maar belde rond acht uur toch maar even met de dierendokter. ‘Heeft ze koorts?’ ‘Geen idee’, ‘Heeft u een thermometer in huis?’ ‘Ja, een oor thermometer’. Vreselijk handig attribuut, maar niet bij een hond. Ik legde als ervaren moeder een hand op haar kop en vond de warmte wel meevallen. ‘Probeer eens of ze iets lekkers wil eten’. Ik kwam met het favoriete snoepje, hield haar een plak kaas voor, ze zette er geen bek aan. Draaide vol walging haar kop om. Man was weg, geen vervoermiddel beschikbaar. Ik besloot het nog even aan te kijken. Om half twaalf ’s avonds, Man inmiddels thuis, zat Pien kwijlend in de hal met wegdraaiende ogen. ‘Zo gaan we de nacht niet in’ zeiden we tegen elkaar. ‘We bellen de dokter weer’. Wat een zegen dat je dan aangesloten bent bij een college van dierenartsen dat 24/7 beschikbaar is. Dokter Marloes kwam spoorslags uit Utrecht naar de praktijk waar wij met een doodzieke hond al stonden te wachten. Zij had wel een thermometer, die wees meer dan 41 graden koorts aan. Ik vertrouw vanaf nu mijn moederinstinct niet meer. Ze kreeg een prik, en nog een, er ging een handje pillen in en ze liet het allemaal zonder protest toe. Ik kreeg een thermometer mee met het advies bij haar te blijven. Het werd een doorwaakte nacht, met Pien onder de trap en ik stand-by. Om twee uur ’s nachts was de koorts naar 39,5 en durfde ik een oogje dicht te doen. De volgende ochtend om half negen meteen weer present in de praktijk. Het ging even beter, maar de situatie was niet optimaal. Pien moest aan het infuus. ‘We hebben met vier man op haar gelegen om het in te kunnen brengen’ vertelde de dierendokter later. Ha, dat klonk gezond, zo kennen we haar weer. En wat het nou was? Een bacteriële infectie. Maar onduidelijk waardoor die veroorzaakt is. Pien is weer bijna de oude. Eindconclusie: het kost wat, maar dan heb je ook wat: namelijk onze hond terug. Gezond en wel. Met dank aan onze dierendokters. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload