Gemis

July 31, 2018

 

Ik denk serieus dat ik een drankprobleem heb. ‘Welnee’ zegt mijn echtgenoot als ik die gedachte hardop uitspreek. ‘Je zit gewoon emotioneel wat strak in het vel en alcohol ontspant.’ Dat klopt. Maar het is wel een feit dat ik elke middag om vijf uur, als de dag er bijna opzit en mijn Weight Watchers app aanwijst dat het heel verstandig zou zijn als ik nu een glas water zou nemen, of, doe eens gek, een colaatje zero met schijfje limoen, ik mijzelf hoor zeggen: ‘doe mij maar een glas wijn.’ En dat doet hij dan ook. Schenkt zonder mankeren een flinke bel voor me in. Gelukkig neemt hij er zelf ook een. Dat scheelt. Een half uur later, als we samen de dag hebben doorgenomen en een beetje bijgepraat zijn, neem ik er nog een. Weer een uurtje later, zo tegen zevenen, als ik een hap op tafel zet, zegt hij: Wil je nog een glaasje bij het eten? En daar zeg ik dan ook geen ‘nee’ op. Dan is die fles maar leeg. Wijn wordt er niet beter op als er zo’n staartje in de koelkast blijft staan. Ik weet overal wel een excuus voor te vinden. 

 

Dat strakke emotionele vel begint inderdaad langzaamaan wat losser te zitten. Maar ik mis mijn hond, dat moet nog wennen. Als ik aan het aanrecht groenten sta te hakken, komt er niemand meer naast me zitten.  Sue was een vegetarische hond, ik kon haar geen grote plezier doen dan haar in de keuken een stuk wortel toe te werpen. Regelmatig riep ik ’s avonds tegen Hans: ‘Geef haar in hemelsnaam alvast te eten, dan is ze weg. Ze loopt me nu maar voor de voeten.’ Dat doet ze niet meer en ik mis het ook nog. Het was een hond, die letterlijk verstond wat je zei. Op de hondentraining heb ik geleerd dat dat klopte. Een beetje slimme hond heeft een woordenschat van zo’n driehonderd woorden die ze letterlijk begrijpt. Als wij aan tafel over haar spraken -we hoefden niet eens haar naam te noemen-  keek ze op en kwam er bij zitten. Wanneer ik zei: ‘ik ga nu stofzuigen’ stond ze op en ging naar buiten, want ze had een bloedhekel aan dat apparaat. We hebben een heftige tijd achter de rug. De ene week met een doodzieke hond ’s nachts in de dierenkliniek, een week later moet ik afscheid nemen van de andere. Het is mij niet in de koude kleren gaan zitten. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload