#We Too

August 4, 2018

Als ik ‘s middags om vijf uur samen met mijn hond puffend en hijgend de heuvel naar het hotel opklim – de thermometer wijst hier ook al weken meer dan dertig graden aan- komt manlief mij tegemoet lopen met een bezorgd gezicht, telefoon in de hand. ‘We hebben een probleem’, zegt hij. Gelijk staat mijn hart stil. ‘De dochter, de schoonzoon, de kleinzonen’, schiet er door mijn gedachte. De helft van wat ik liefheb zit hier op het terras met een koud biertje op mij te wachten, maar de andere helft is thuis in Amstelveen. En er hoeft maar weinig te gebeuren, of mijn hele gezinsgeluk ligt overhoop en ons leven wordt nooit meer hetzelfde.

‘Er is bij ons ingebroken’, zegt hij en ik denk meteen: oh, ingebroken, ja dat kan.’  Het voelt, raar gezegd, als een opluchting. Een anticlimax. 

Jarenlang zijn we de dans ontsprongen. Twee herdershonden in de tuin of bij de achterdeur hield inbrekers op afstand. Maar de een ter ziele en de ander mee op vakantie heeft een deuk in onze beveiliging geslagen. We zijn koud een week in Zweden bij onze oudste dochter of er komt een telefoontje van de buren dat ons huis overhoop is gehaald. 

De chaos is compleet. Dochter en schoonzoon gaan polshoogte nemen en sturen foto’s van de leeggehaalde boekenkast, de bende in ons kantoortje, de rondgestrooide kleding in de kleedkamer en de omgekeerde laden in onze slaapkamer. Zelfs onder het matras hebben ze gekeken. Wij zijn simpele zielen en hebben weinig van waarde in huis. iPad, telefoons, Macbook –dit stukje moet ook geschreven- zijn mee. Net als de bankpassen en creditcards. Geld hebben we niet in huis. Het moet een teleurstellende ervaring voor de inbrekers zijn geweest. Waar ik om gelachen heb is de foto van de opengemaakte pasjeshouder. Daar zaten de AH bonuskaart, de Hoogvlietkaart, het stempelkaartje van de drogist, de slijter en de visboer in. Wat een buit. Mijn sieraden zijn hoogstwaarschijnlijk weg. Dat is pijnlijk, want die hebben een emotionele waarde en herinneren aan bijzondere momenten in mijn leven. ‘Het zijn maar spullen mam’, zeg mijn dochter troostend. En zo is het. Wij besluiten onze vakantie gewoon voort te zetten. Dochter en schoonzoon uit Amstelveen regelen thuis de zaken, wij trekken met camper en hond verder Zweden door. Manlief had gelijk. We hebben inderdaad een probleem, maar wel een dat op te lossen is. 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload